De Kritische Katjang

Met de onwerkelijke beelden van aangespoelde kinderen waarmee social media dagelijks overspoeld werden nog op mijn netvlies, zap ik van kanaal naar kanaal, op zoek naar oer-Hollands, hersenloos entertainment waarbij je niet hoeft na te denken en vooral niets hoeft te voelen en dat uitsluitend dient ter vermaak van de door de gebeurtenissen van de afgelopen weken vermoeide geest. Ik begin mijn zap-tocht altijd bij het begin: bij de 1, dan de 2 en zo voorwaarts naar de kanalen waar ik de meeste kans maak op hersenloos entertainment. Ik blijf echter steken bij de ‘1’, waar verontrustende beelden uit de Tweede Kamer mijn aandacht trekken. De beelden die mijn beeldscherm vervuilen, zijn afkomstig uit een toespraak die tot strekking heeft dat ontelbare gelukzoekende islamitische testoseronbommen in no-time ons mooie Nederland komen verkrachten en vernietigen, waardoor onze ouderen nog verder zullen wegrotten in wegbezuinigde bejaardentehuizen. De geblondeerde politicus roept herhaaldel...

De jaarlijkse Indië-herdenking staat weer voor de deur op 15 augustus. Dit jaar is het 70 jaar geleden dat de oorlog eindigde en de Indische diaspora begon. Ik val dus niet zomaar met de deur in huis. Een overdenking over herdenking, over vroeger en later, over het opknappen van oude deuren en het openen van nieuwe. Mensen die mij kennen, weten dat ik rond deze tijd van het jaar met gemengde gevoelens rondloop wat betreft ‘15 augustus’ en dat ik altijd opgelucht ben als het de 18e is (want met de 17e heb ik al helemaal niet veel). Op 15 augustus worden de slachtoffers van de Japanse bezetting in Azië herdacht bij het Indisch Monument in Den Haag. Op die dag in 1945 capituleerde Japan. Daarmee kwam een einde aan de oorlog in Zuidoost-Azië en tegelijk aan de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden. Althans, zo luidt de officiële omschrijving. Indisch Monument, Den Haag Het is goed dat er een herdenking is; dat er her-dacht en na-gedacht wordt. Het is goed dat ...